Kimberley heeft minder last van haar tics

De tics verdwijnen…
Na een tijdje gaat het weer wat beter met Kimberley. Haar vader heeft een eigen woning gevonden en Kimberley gaat regelmatig bij hem langs. Ze zit duidelijk beter in haar vel. Toch houdt ze nog steeds haar mond open. Ook knippert ze steeds vaker met haar ogen. Haar moeder heeft wel eens gehoord dat tics kunnen verergeren onder spanning en minder worden als het goed met iemand gaat. Kimberley’s moeder besluit het nog even aan te kijken.

… maar komen terug
De jaren erna verdwijnen de tics. Maar dan begint Kimberley te schokken met haar schouders. En ze heeft een kuchje dat maar niet over gaat. En dat geknipper met haar ogen… Ook de juf heeft het in de gaten. Ook ziet de juf dat Kimberley concentratieproblemen heeft en soms best druk is. Daarom krijgt Kimberley extra schrijfles. Als Kimberley bijna 12 is, gaat ze naar de middelbare school. In die tijd besluit haar moeder dat Kimberley naar de huisarts moet. Want Kimberley heeft veel last van haar tics en is de laatste tijd erg moe. Kimberley schaamt zich behoorlijk voor haar tics en moet soms huilen. Ze vindt zichzelf maar raar met die stomme tics.

De psycholoog van de Jeugdriagg leert Kimberley om tics op te houden
De huisarts luistert gelukkig goed en stuurt Kimberley door naar het ziekenhuis, voor onderzoek. Uiteindelijk komt Kimberley bij de Jeugdriagg terecht. Daar vragen ze wanneer de tics zijn begonnen en hoe vaak Kimberley er last van heeft. De psycholoog vertelt dat Kimberley de stoornis van Gilles de la Tourette heeft: een ticstoornis met bewegingstics en geluidstics. Hij vertelt ook dat Kimberley kan leren om de tics tegen te houden. Met een stopwatch houdt de psycholoog bij hoe lang Kimberley haar tics kan ‘ophouden’. Ze krijgt dan een gek gevoel in haar buik. Dat is soms vervelend, maar ook handig. Want als Kimberley dat gevoel in haar buik heeft, weet ze dat er een tic aankomt. En dan doet ze de trucjes die ze van psycholoog heeft geleerd om te tic te voorkomen.

Minder tics en een beter gevoel
Na een jaar gaat het een stuk beter met Kimberley. Ze vindt zichzelf niet meer raar. De tics zijn niet weg, maar wel een stuk minder. Ze heeft er in ieder geval veel meer controle over. Haar vriendinnen weten dat ze Gilles de la Tourette heeft en geven haar alle tijd om haar verhalen te vertellen.